Samen een boek schrijven

By | November 1, 2017

Hoi, welkom bij een nieuwe video.

Ik ben vandaag op de Boekenbeurs in Antwerpen en ik ben hier niet alleen, want ik ben met Chantal en met Priscilla van Gastel.

En zoals jullie weten zijn dat de auteurs van dit geweldige boek en als je de recensievideo niet hebt gezien, dan link ik hem hierboven even in de hoek, want het is echt geweldig.

En wat ik vandaag van jullie vooral wilde weten is, een soort tutorial: hoe hebben jullie het gedaan? Samen een boek schrijven.

Jij kwam met het idee.

Hoe is dat gegaan? Chantal heeft acht boeken geschreven, daar ben ik altijd al bij betrokken geweest, maar vooral aan de zijlijn.

en ik mocht daar een beetje aan meedenken en daardoor werd het idee steeds groter en toen had ik: dit is een goed idee, Chantal dit moet jij gaan schrijven Een heel groot idee was het ook eigenlijk.

Althans, het was meteen een complete roman.

Jij kwam wel gelijk al met het idee van begin, midden eind? Het was eigenlijk: het plot was er al.

Daar komt eigenlijk het idee vanuit.

Vanuit het einde.

En we hadden er een tijdje over gepraat, want zij vond het ook een goed idee, maar niet per se een Chantal van Gastel.

Nee, het is geen chicklit, of een roman.

Het is helemaal niet feelgood.

Het is echt een literaire thriller.

Dat paste niet echt binnen haar oeuvre.

Het idee bleef wel zo aan ons knagen, dat werd steeds groter en steeds meer een boek.

We konden het niet laten gaan.

Het moest geschreven worden.

Hoe kom je dan op die stap van.

Chantal heeft al zoveel boeken geschreven, jij schreef daarvoor nooit maar je was wel al heel erg bezig met ideeën aandragen en meedenken.

Hoe kwam je op die stap dat jullie zeggen: we gaan het samen schrijven? We gaan het samen doen.

Ik had eigenlijk ook zoiets van: waarom ga jij het niet zelf schrijven? Probeer dat eens.

Kijk eens hoe dat voelt, of je die feeling met de personages krijgt Dus ze had al wel een begin gemaakt zelf, ze was al begonnen.

Toen was ik nog met de winterbundel bezig, met korte verhalen.

Ze had al een voorsprongetje gemaakt en toen ik dat las was ik eigenlijk wel overtuigd dat het boek er ook echt moest komen.

Ik vond het verrassend goed ook meteen, voor iemand die nog nooit geschreven heeft.

Zakelijk gezien, zakelijke teksten schrijven, daar blinkt ze best wel in uit.

Dus ik wist wel dat ze goed kan schrijven, maar een roman is toch wat anders.

Ik vond het meteen heel goed.

En toen geloofde ik er wel in dat we het ook samen zouden kunnen doen.

En toen dacht ik van: nou, wie weet, want ze had niet de ambitie om het helemaal zelf te doen.

Want dat had natuurlijk ook gekund Ja, de lijn van Chantal van Gastel en de lijn van Priscilla van Gastel.

Ik had al heel veel van Chantal gezien en ik dacht: dat auteur zijn, dat is niet echt iets voor mij.

Vlogjes opnemen.

Ja, je moet ook steeds meer, hè? Vroeger was het zo dat je in je zolderkamertje aan het schrijven was in je eentje en daarna ging je signeren en klaar.

Het is een eenzaam beroep, maar tegenwoordig valt het best wel mee.

Nu is het allesbehalve eenzaam.

Maar uiteindelijk komt wel die stap: jullie gaan samen schrijven.

Maar hoe hebben jullie een planning gemaakt? Het is niet zo dat jij dus bijvoorbeeld Mick hebt geschreven en jij de moeder, of.

Dat is op zich wel een goede tactiek.

Misschien zijn er mensen die kijken die zelf ook willen schrijven.

Of dat samen met iemand willen doen.

Je zou kunnen zeggen: ieder is een personage.

In dit boek is dat vrij ongelijk verdeeld.

Dat zou dan betekenen dat iemand eigenlijk 75% van het verhaal doet.

Ja, want Mick is eigenlijk een heel klein gedeelte.

Het is verteld vanuit het perspectief van Valerie en Mick en andere personages hebben hoofdstukjes tussendoor.

Dus dat vonden we niet echt de beste structuur om het te doen.

Het ging ook vrij natuurlijk.

Wij maakten steeds een planning.

We hadden ongeveer een idee van waar het verhaal heen zou gaan en toen verdeelden we het een beetje in stukjes.

En dan per hoofdstuk verdeelden we de scènes een beetje en daar zetten we P'tjes bij of C'tjes.

En naargelang wie er zin had om dat stuk uit te werken en daarin vulden wij elkaar ook best wel goed aan.

Ik ben begonnen terwijl Chantal nog bezig was.

Dat stuk heb heb ik aan Chantal gegeven.

Zo van: hier heb je al drie hoofdstukken of zo.

En toen is Chantal ermee verdergegaan.

Wat zij heel erg heeft, wat ik heel knap vind, is dat zij verhalen vol kan maken, dat je erin zit.

Toen ging zij ermee aan de slag en heeft ze dingen toegevoegd.

De scènes die je leest, vooral in het begin, zijn allemaal door mij geschreven.

Maar er is zoveel door Chantal nog aan gedaan, qua karakters, dat ik in één keer dacht: wow, dit is een boek.

Zo wil ik het lezen.

Maar wat ik heel knap vind, is: je hebt als je het boek leest niet het idee dat het door twee mensen geschreven is.

Nee, dat is ook zo, maar we wisten van tevoren ook niet of dat wel aan zou sluiten of niet.

Maar het lijkt toch best wel een gelijke stijl.

Dat is ook grappig.

We hadden het boek ingestuurd en toen zei de uitgever: 'Dit stuk is veel te veel Chantal van Gastel, dat moet eruit.

En dat had ik geschreven.

Dat is wel heel grappig.

Ja, dat verzin je niet.

Dus ik denk dat onze schrijfstijlen wel veel op elkaar lijken, inderdaad.

Ik denk toch een klein beetje op dezelfde manier, maar ook aanvullend, want wat zij net al zei: Priscilla is toch wel degene die echt het plot en de actiepunten.

Dat plot zat echt heel goed in elkaar.

Niet om te spoileren, maar het is echt een fantastisch plot gewoon.

O, dank je wel.

Ik vond het ook wel goed.

Je was het er wel mee eens.

Ik was het er wel mee eens, ja.

En ik denk dat we daarin elkaar heel goed invullen, want ik denk dat als ik het alleen had geschreven en daarom wilde ik dat ook niet, dat het dan misschien best wel een goed verhaal was geweest en dat ik dan ook best wel trots op mezelf was geweest, maar dat ik het niet zo geweldig had gevonden als dat ik het nu vind.

Dus eigenlijk: jullie verbeteren elkaar.

Nou, niet verbeteren, maar jullie vullen elkaar zo aan dat het daardoor echt een vol verhaal wordt.

Ik denk dat we elkaar aanvullen, maar ook elkaar verbeteren.

Je had het waarschijnlijk niet met een ander kunnen doen.

Jullie allebei niet.

Nee.

Dat kan je eigenlijk alleen maar samen.

waarschijnlijk ook omdat jullie zo close zijn.

Dat denk ik.

Ik heb er nu een beetje over nagedacht.

Ik had van tevoren ook helemaal niet de ambitie om met iemand anders.

Ik dacht zelfs: dat is echt niks voor mij.

Ik moet echt niemand hebben die zich met mijn verhaallijn gaat bemoeien Dat is omdat je ook heel perfectionistisch bent.

Je hebt ook al zoveel boeken op je naam staan.

Ja, dat zal jij ook herkennen.

Ik denk wel: je moet wel een stukje loslaten toch ook.

Dat lijkt me best wel moeilijk.

Je moet enorm veel vertrouwen in elkaar hebben.

Het is ook heel bijzonder hoe het gegaan is.

Zoals ik al zei: ik ken de boeken van Chantal, ik ben erbij betrokken geweest, maar als ik daar iets over zei, van: nou, misschien moet je dit anders doen, dan hadden we best wel snel ruzie.

Ja, maar dat is sowieso zuseigen, hè? Je zus staat zo dicht bij je.

Ja.

Dat is ook makkelijk, hoor.

Je hebt jaren ervaring in ruziemaken, dus je bent er goed in.

En in goedmaken.

Maar je moet het ook weer snel goedmaken inderdaad.

Maar met dit boek was zij daar heel open in.

Ja, het is wel heel fijn dat iemand die bijna tien jaar ervaring heeft op dit vlak dan mij serieus neemt.

Want ze had natuurlijk heel snel een streep door iets kunnen zetten, van: wat weet jij nou.

Ik doe dit al heel lang.

En dat was niet het geval.

Ja, maar zoals ik Chantal ken is zij ook helemaal niet zo.

Zij is niet zo van: kijk mij eens, ik ben bestsellerauteur.

Nee, maar ze is wel, wat je zegt, heel perfectionistisch en ze weet heel goed wat ze wil.

Naar een uitgever toe kan ik dat soms moeilijk vinden.

Ja, je weet heel goed wat je wil en wat je kan.

Ik ben ook wel soms eigenwijs daarin.

Dat een uitgever zegt: 'Nou, deze verhaallijn moet helemaal geschrapt worden, want die is alleen maar leuk, en verder voegt die niets toe.

' En dan zeg ik: 'Ja, mijn boeken moeten ook leuk zijn.

' Alleen had ik het ook echt niet gekund, denk ik.

Zeker niet op deze manier.

Jullie hebben heel veel steun eigenlijk aan elkaar gehad met het schrijven.

Ja, dat vind ik wel.

Ik sowieso heel veel aan jou.

Als beginnend auteur ben je nooit zo professioneel ineens bezig en ik had natuurlijk meteen al een uitgever.

En ook een hele strakke deadline.

En dan is het echt wel fijn als je iemand hebt die zo ervaren is en die zegt: 'Hé, dat lukt ons wel.

' Dan denk ik: ja, ik weet het niet meer.

Ja, ik heb er heel veel aan gehad.

Daardoor kreeg je ook meer vertrouwen.

Ook in jezelf.

We zeggen ook altijd: 'Zonder jou had ik het niet gekund.

' Heeft die titel ook wel die betekenis een beetje voor jullie? Nou, we hebben heel lang zitten dubben op de titel.

We wisten niet goed hoe we het moesten noemen.

Het boek begint natuurlijk al dat Oscar en Valerie uit elkaar gaan, dus zonder jou.

En het gaat natuurlijk ook een beetje over de problematiek met Mick.

Dat ze beter af zouden zijn zonder hem.

Het is echt heel heftig, ja.

Het is heel leuk dat het nu steeds in het gesprek komt dat we ook over elkaar.

Ja, hij is ook van toepassing op onszelf.

Maar jullie moesten het ook eens zijn.

Over het boek ben je het eens en dat is helemaal klaar, dan moet je het nog eens zijn over de titel, over de cover, over de auteursfoto zelfs.

En alle signeersessies die jullie gaan doen.

Hoe is het om dat samen te doen? Jij bent het zoveel jaar gewend alleen, maar jij was er wel altijd bij.

Vaak.

De laatste jaren iets minder, maar in het begin.

Het werd ook te veel.

Aan het begin zeker, dus ik wist hoe alles werkte.

Ik kende het allemaal, maar ik wist niet dat het zo heftig was als je het ook echt zelf moest doen.

Dat alles een discussie is.

Dus je moet dat wel echt samen goed kunnen doen.

En het is een beetje geven en nemen, denk ik.

We waren het heel snel eens over hoe we onze namen wilden.

Ja, dit heeft Priscilla dus bedacht.

Ja, dat heb ik inderdaad gelezen.

Dat spiegelbeeld.

Heel mooi.

Terwijl iemand anders dan misschien wel denkt: ik wil mijn naam helemaal niet op z'n kop op het boek.

Hebben jullie zelf ook meegedacht verder over de cover? Over de marble-achtergrond, de lolly? Nee, over de elementen los niet.

Maar we wilden wel een beetje een unieke cover geven.

We wilden niet standaard een thriller met een vrouwenhoofd.

Dit heb ik ook nog nooit gezien.

Sowieso de marble-achtergrond vind ik echt een hele goede keuze.

Ja, dat vond ik ook heel mooi.

Oorspronkelijk was het een zwarte achtergrond.

Die vonden wij heel hart en ik vond het heel crimi.

Rood-zwart.

Dat doet me heel erg denken aan Twilight.

Het zwart met de rode appel.

Daar leek die wel op.

Dat is iets van: dat kennen we al.

En dit is weer heel nieuw.

Toen hadden we gevraagd: 'Kan het alsjeblieft een lichte achtergrond krijgen?' Toen kwam marble en dat was ideaal.

De vormgever heeft ook wel goed geluisterd naar wat wij dan wilden.

Hij had ook het verhaal al voor een deel gelezen.

En dat is wel fijn dat ze daar iets mee doen.

Toch wel heel belangrijk inderdaad.

Even in het kort samengevat: wat zijn nu jullie tips, als iemand nu denkt, die kijkt: ik wil samen een boek schrijven, hoe moeten ze het aanpakken? Wat is de handigste manier om te beginnen? Iemand vinden die het al acht jaar doet.

Dat is misschien een hele goeie, ja.

Dat is wel een hele goede tip.

Je moet in ieder geval met iemand schrijven met wie je echt goed samenwerkt.

Je moet vertrouwen hebben in elkaars visie en elkaars mening ook respecteren.

Je moet elkaar wel goed kennen? Ja, dat denk ik wel.

Als je elkaar goed kent is dat denk ik een pre, want je moet ook best wel wat van elkaar kunnen hebben.

Je moet ook openstaan voor elkaars mening.

Ik denk dat het ook belangrijk is dat je heel duidelijk voor ogen hebt hoe je manier van werken is.

Mijn manier van werken is namelijk heel anders dan de manier van Chantal.

En het is niet zo dat je per se diezelfde manier moet hebben om samen een boek te kunnen schrijven.

Als het maar één geheel wordt.

Juist.

Ja.

En ik vond het wel fijn.

Ik leverde elke keer de stukken aan aan Chantal.

Zij had het basisbestand.

Daar kwam dan steeds iets van mij bij, zal ik maar zeggen.

Het is ook wel goed, dat je één soort van zo'n bestand houdt, want anders weet je niet meer welke versie de nieuwste is.

Voor ons was het ook niet mogelijk, tenminste dat wilden we niet, om naast elkaar te gaan zitten en samen een boek te schrijven.

Jullie hebben echt in een aparte, afzonderlijke ruimte van elkaar eigenlijk geschreven? Ja, we hebben heel veel samen overlegd, er steeds over gesproken hoe de karakters zijn, dat je steeds weet waar je naartoe gaat, dat deden we wel steeds face-to-face, maar het schrijven gebeurde vaak apart.

Ik denk dat het heel frustrerend is als je steeds iemand anders zijn zin gaat zitten formuleren.

Ja, zo hebben we het met de redactie ook gedaan op een gegeven moment.

Dat we samen het commentaar van de redacteur gingen doorlopen.

Ja, dan krijg je over elk zinnetje zo'n discussie.

Dat je uuuren bezig bent over drie pagina's of zo en dat is dan alleen de correcties nog.

Dat was een achtjarenplan, ja.

En ik weet niet hoe jij schrijft, maar ik heb het heel vaak bij Chantal gezien en ik merkte puur bij mezelf dat schrijven ook vaak gewoon staren is.

Ja, dat klopt ja.

En heel veel op social media zitten tussendoor.

En dan uiteindelijk gewoon lopen met de hond omdat je er even niet meer uit komt.

Precies.

Afstand nemen.

Ja, dus als je dat met elkaar gaat doen, dan heb je dat dubbel en dat is heel frustrerend.

Voor ons werkt het heel goed.

En je ziet de ander misschien heel goed aan het werk zijn terwijl er bij jezelf niks komt, en dan denk je: o, zij wel en ik niet.

Of andersom.

Frustrerend ja.

Dat kan ik me heel goed voorstellen.

Schrijven is dan daarin toch wel weer iets solistisch.

Voor ons allebei tenminste.

We hadden één moment wel in de week geprikt waarbij we bij elkaar moesten komen om dan te evalueren.

Even alles bij elkaar en dan konden we ook bespreken hoe lijntjes doorliepen en als ik dan een beter idee had of misschien dat van haar, of zij juist bij mij.

Van: nou ja, hier kan dit wel tussen of zo dan konden we dat ook allemaal weer aan elkaar lijmen en dat ging met behulp van het Excelbestand van Priscilla.

Want iedereen weet dat als je een boek schrijft, dat je dan een Excelbestand hebt Eh, wist ik eerlijk gezegd niet.

Ik had het ook nog nooit gebruikt.

Daar word ik heel hard om uitgelachen.

Nee, het is hartstikke leuk juist.

Daar kan ik alleen maar van leren.

We hebben er echt wel wat aan gehad, want Chantal is heel, en dat hoor ik van heel veel auteurs, ze is heel intuïtief.

Die gaat zitten en karakters bedenken.

Je ziet wel wat er komt.

En dat is ook voor een gedeelte waar, ben ik het helemaal mee eens.

Vaak weet je niet precies waar het verhaal heen gaat.

Maar ik vond het wel heel prettig en ja, ik had daar Excel voor gebruikt.

Dat ziet er net wat gestructureerder uit.

Het kan ook in Words.

Ja, weet je, je kan het doen, maar je kan het ook gewoon in klad.

Het moet in Excel.

Het was ook handig voor wie wat schreef en dan kon ik ook evalueren of het boek wel gelijkwaardig geschreven was, weet je, zulke dingen.

Dat is wel grappig, ja.

Jullie waren ook gelijk wel heel streng naar jullie zelf toe.

Nou ja, met die deadline moest het wel.

Wat was die deadline precies? We hadden gedacht dat we een jaar over het boek zouden kunnen doen, maar het liep allemaal zo snel en het moest ook weer vroeger uitkomen omdat we bijvoorbeeld op de Boekenbeurs wilden staan.

Ja, handig dat hij dan ook uit is.

En dan moet je voor een bepaalde datum.

voor 14 oktober of zo, dan moet het af zijn.

We zijn denk ik in januari echt begonnen.

Met de eerste versie? Ja.

Toen had zij wel een voorsprong gemaakt.

Die eerste drie, vier hoofdstukken had jij toen al gemaakt.

En toen ben ik ingesprongen.

Het was eigenlijk van augustus tot augustus, maar in januari is Chantal zich echt ermee gaan bemoeien.

Maar jij schrijft fulltime, maar jij hebt ook nog een baan ernaast.

Ja, dat is zo.

Hoe heb je dat dan gedaan? Het was voor haar eigenlijk nog moeilijker.

Ik werk in het onderwijs, dus ik heb schoolvakanties, dus een jaar lang zijn al mijn schoolvakanties aan schrijven opgegaan.

En vaak in de weekenden en de avonden Heel erg doorbikkelen dus.

Dus daarom zeg ik ook: een boek schrijven is zwaar.

Ja, het is heel hard werken.

Dat vertelt niemand.

Jullie willen hierna natuurlijk, neem ik aan, ook weer een nieuw boek samen schrijven.

Ja.

Absoluut.

Maar dat zal niet zo frequent zijn als de boeken van Chantal.

Chantal schrijft eigenlijk wel één boek per jaar en er moet gewoon weer een feelgood van Chantal komen.

We hebben ook nieuwe ideeën, dus dat komt wel goed.

Dus er gaan nog heel veel Chantal en Priscilla van Gastels komen.

Ik denk het wel.

Daar ben ik echt heel blij mee, want ik.

Ja, dat is helemaal geen geheim natuurlijk.

want iedereen weet dat wel, maar ik vond het echt een waanzinnig boek.

Jij bent mijn eerste echte recensie geweest.

En dan zo'n recensie.

En dan zo een, ja.

Ik mocht hem natuurlijk corrigeren en normaal als ik een boek corrigeer.

Het zijn zoveel pagina's en en ik heb zoveel dagen.

Daar smeer ik het over uit.

Maar ik had echt heel vaak dat ik 's avonds dacht: ja, ik wil eigenlijk door.

Dat ik dacht: ik ga gewoon door.

Ik wil weten hoe het verdergaat.

Ja, dat het eigenlijk niet meer alleen werk is.

Nee, het voelde serieus niet als werk.

En ik wilde gewoon verder lezen.

Ik was ook heel blij dat jij het ging doen, want het is natuurlijk eng, als je een thriller gaat schrijven en je hebt die achtergrond niet.

We wilden ook weten: ja, is het dan ook wel goed genoeg? Nou, dat vond ik wel, hoor.

Ja, jij hebt heel veel ervaring, dus wij dachten: als Chinouk dat nou.

dan weten we in ieder geval een beetje.

hè? Ja, dat vond ik wel heel leuk dat ik dat hoorde dat vond ik heel bijzonder inderdaad.

Dat vonden wij ook heel fijn.

Maar het volgende boek moet wel weer beter zijn altijd.

Ja, dat is wel lastig altijd.

Voelen jullie die druk, dat die er heel erg op zit? Ik vind het heel eng, maar ik vond het sowieso al heel eng, omdat Chantal een vaste lezersgroep had.

Ja, voor jou sowieso.

Voor een debuut.

Er zitten best veel verwachtingen aan vast.

Ja, dus dat vind ik wel sowieso eng, maar ik vind het ook ook inderdaad heel spannend dat je nu een volgend boek moet doen.

Dit verhaal is al zo lang bij ons, dat we echt dachten: dit moet er komen.

Maar we hebben nu wel heel veel nieuwe ideeën, maar zijn ze net zo goed als dit verhaal? Ja, het is natuurlijk ook een thriller met een laagje erdoorheen, het heeft ook een speciaal thema.

Dus als je dan nu een thriller schrijft dat alleen maar gaat over het oplossen van een moord, is dat misschien staat dat misschien te ver af van deze.

Dus je moet iets bedenken waardoor het ook weer in het oeuvre weer betekenis heeft.

Dat vind ik altijd het lastige eraan.

Ik denk dat ik wel ongeveer alles weet over samen schrijven nu.

Ik ga mijn zusje nog een keer aan haar jas trekken, of ze het echt niet wil, maar ik denk het niet.

Ik denk dat er heel weinig kans is, maar misschien dat Cosmo wel heel intelligent is en dat die het wel kan.

Ja, dat is een leuk duo.

En Cosmo heeft veel fans.

Dat zou wel een idee zijn.

Is eigenlijk ook gewoon nog nooit gebeurd.

Het is gewoon een wereldprimeur.

Als ik daar niet mee doorbreek, dan weet ik het ook niet meer.

Dan kun je gewoon net zo goed bij de supermarkt gaan werken.

Ja inderdaad.

Dan hou ik ermee op, hoor.

Dan heeft niks meer zin.

Hartstikke leuk dat jullie even hier wat wilden vertellen.

Echt heel gezellig.

En ik kan tegen jullie alleen maar zeggen: koop dit boek, want het is serieus gewoon zo verschrikkelijk goed.

En zijn jullie nou nieuwsgierig of willen jullie zelf samen een boek schrijven, laat het even hieronder in een reactie weten, daar ben ik wel heel benieuwd naar.

En als jullie inderdaad nog vragen hebben, stel ze ook hieronder en dan zal ik ze gewoon aan jullie doorgeven, dan kunnen jullie zelf eronder antwoorden.

En natuurlijk een duimpje omhoog als je de video leuk vond.

En vergeet je niet te abonneren op mijn kanaal.

En ik hoop dat jullie binnenkort weer meer zien van de twee Van Gastels.

Ja, dat moet wel lukken.

Doei doei! Ik denk wel dat het een uitdaging is om evenveel likes te krijgen als Cosmo niet in de film zit.

Ja, ik weet het.

Ik heb hem in mijn tas gestopt.

Een blooper, want die hadden we nog niet.

Ik heb zoveel bloopers, ik kan daar serieus tien video's van maken.

Ik hoor stemmen.

Dat is gewoon iemand die de microfoon over heeft genomen.

Ja, dit is niet officieel geloof ik, hoor.

Iemand heeft de microfoon inderdaad.

Was een goed idee om het hier te doen.

Echt top dit.

Nee, we doen het niet thuis, in onze werkkamer.